full metal panic + mariasama translation project

ภาคเีดียวกับอนิเม TSR ครับ ไปอ่านกันเลย

Full Metal Panic! The End of Day by Day

Prologue

รถสีแดงคันเล็กจอดอยู่หลังอาคารเรียนทางทิศเหนือ มันเป็นรถยนต์รุ่นเก่าเมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว บนตัวรถมีรอยกระเทาะเล็กน้อย แต่ดอกยางนั้นหายไปจนเกือบหมด และเพราะต้องจอดตากแดดตากลม หลังคาของมันจีงสกปรกอย่างยิ่ง เลยยิ่งทำให้มันดูหม่นหมองเข้าไปใหญ่

"ไม่เคยเห็นรถคันนั้นเลยแฮะ"จิโดริ คานาเมะพูด ขณะที่ก้มลงไปดูรถคันนั้นจากหน้าต่างระเบียงชั้นสอง

"งั้นเหรอ" โทคิวะ เคียวโกะ เพื่อนร่วมห้องที่ยืนอยู่ข้างๆตอบ

พวกเธอพึ่งกลับมาจากการไปคืนหนังสือที่ห้องสมุด ตอนนี้เที่ยงแล้ว ตามปกติอาจจะได้เห็นนักเรียนกำลังเล่นบอลอยู่ข้างหลังตึก แต่วันนี้มันต่างออกไป เพราะการสอบมิดเทอมของเทอมสองกำลังจะเริ่มต้นขึ้นภายในไม่กี่วันนี้แล้ว

"มันจอดอยู่ตรงที่แปลกๆนะ เห็นไหม ไม่เห็นมีรถคันอื่นจอดอยู่แถวนั้นเลย"

"จริงด้วยสิ"

"เอาเถอะ รีบกลับห้องกันดีกว่า ฉันมีแบบทดสอบให้เธอทำด้วยล่ะ"

"ได้เลยจ้า"

แล้วคานาเมะกับเคียวโกะก็เดินกลับไปยังห้องม.5/4 โดยที่ลืมเรื่องรถคันนั้นไปจนหมด จากนั้นทั้งคู่ก็เปิดตำรา ถกปัญหาเกี่ยวกับข้อสอบวันพรุ่งนี้ เสียงออดโรงเรียนดังมาจากลำโพง

"โหลเทสต์ โหลเทสต์ ผู้ช่วยประธานนักเรียนพูด"

เสียงของซางาระ โซสึเกะ เพื่อนร่วมชั้นของคานาเมะและเคียวโกะดังออกมา พวกเธอมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นว่าเขาอยู่ในห้อง

"ถึงท่านเจ้าของรถสีแดงที่จอดไว้หลังอาคารเรียนทางทิศเหนือ กรุณาติดต่อผมที่ห้องประชุมนักเรียนเดี๋ยวนี้ โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง ท่านเจ้าของรถรถสีแดงที่จอดไว้หลังอาคารเรียนทางทิศเหนือ กรุณาติดต่อผมที่ห้องประชุมนักเรียนเดี๋ยวนี้ ป้ายทะเบียนหมายเลข ทามะ 50..."

หลังจากที่ทวนหมายเลขป้ายทะเบียนเป็นครั้งที่สาม โซสึเกะก็ปิดไมค์ ก็เหมือนกับการประกาศเรียกลูกค้าให้กลับมายังรถที่จอดผิดที่ผิดทางตามห้างนั่นแหล่ะ

"รถคันที่เราเห็นเมื่อกี้ใช่ไหม?"

"ซางาระคุงจะทำอะไรอีกเหรอ?"

"ไม่รู้สิ"

เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เสียงประกาศนั้นก็คงจะได้ยินไปทั่วทั้งห้องอาจารย์และนักเรียน แล้วเจ้าของรถก็คงจะไปพบโซสึเกะตามทื่บอก งั้นมันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

สามสิบนาทีต่อมา คานาเมะและเคียวโกะก็ยังท่องตำรากันอยู่

"In spite of---? นี่มันแปลว่าอะไรกันนะ"คานาเมะถามคำถามจากหนังสือโครงสร้างภาษาอังกฤษ

"หือ...ไม่รู้สิ เอามาจากหน้าไหนกันล่ะ?"

"หน้า 88"

"ไหนนะ...? เจอแล้ว บทที่สิบ ไม่ออกข้อสอบหรอก"

"อะไรนะ ออกสิ!"

"ไม่ออก อ.คากุระซากะ ไม่ได้พูดเรื่องนี้เลย"

"อะไรของเธอน่ะ เคียวโกะ อาจารย์พูดเองว่าจะออกแน่ๆ"

"ไม่ ไม่ได้พูด!"

"พูดสิ!"

"ไม่ๆๆ!"

พวกเธอเถียงกันไม่จบ แล้วก็เลยตกลงกันว่าจะไปถาม อ.คากุระซากะ เอริ ที่หมวดภาษาอังกฤษให้รู้เรื่องกันไปเลย

แต่เมื่อเดินออกจากห้องแล้วตรงไปที่ห้องพักครู ก็พบกับป้ายที่มีข้อความว่า "กำลังเตรียมข้อสอบ นักเรียนห้ามเข้า" ติดเอาไว้ตรงหน้าห้อง ทั้งคู่จึงเรียกอาจารย์จากนอกห้อง

"อ.คากุระซากะคะ"

"มีอะไรเหรอจ๊ะ?"

เสียงตอบดังมาจากข้างหลัง พวกเธอจึงหันไปเห็นว่าอาจารย์ยืนอยู่ตรงนั้น ถือถุงพลาสติคสีขาวไว้ในมือ

"อาจารย์พึ่งจะกลับมาเหรอคะ?"

"จ้ะ ครูแวะไปซื้อของลดราคาที่ชอปปิ้งเซนเตอร์มา"

ว่าแล้วเธอก็หยิบน้ำยาล้างและขัดสีรถออกมาให้ดู

"อะไรเหรอคะนั่น?"

"ครูพึ่งจะได้ใบขับขี่มาน่ะ แล้วก็เลยลองขับรถของที่บ้านมาทำงานดู กะว่าจะใช้ก็อกน้ำหลังตึกล้างรถซะหน่อย"

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในโรงเรียนตอนเที่ยงสินะ

"เอ่อ..อาจารย์ได้ยินเสียงประกาศเมื่อตอนนั้นไหมคะ?"

"หือ ประกาศอะไรเหรอ?"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่อาจารย์ช่วยบอกคานาเมะจังหน่อยได้ไหมคะ ว่าบทที่สิบมันไม่ออกข้อสอบ"

"ใช่จ้ะ บทที่สิบไม่ออก"

"เห็นไหมฉันบอกเธอแล้ว" เคียวโกะทำท่าภูมิใจ ราวกับว่าเธอพึ่งจะจัดการล้มยักษ์ได้

"เอาล่ะๆ โทษทีๆ"

คานาเมะยอมรับความพ่ายแพ้ แล้วก็หันหลังเดินกลับไปอย่างรวดเร็ว

"คานาเมะจัง?"

"กลับห้องไปก่อนแล้วกัน ฉันติดใจอะไรนิดหน่อยน่ะ"

เธอเดินจากเคียวโกะ ก้าวเท้ายาวๆตรงไปยังอาคารเรียนทางทิศเหนือ สังหรณ์ใจประหลาดๆนี่มันอะไรกันนะ เธอคิดขณะกำลังเดินลงบันไดไปชั้นหนึ่ง ออกจากตึกเรียนผ่านประตูฉุกเฉิน ตรงไปยังจุดที่เธอเคยมองเห็นรถยนต์คันนั้นจอดอยู่

"...!!"

สิ่งที่กองอยู่ตรงนั้นคือเศษชิ้นส่วนที่ครั้งหนึ่งมันเคยมีรูปร่างเป็นรถ ล้อทั้งสี่วางอยู่กับพื้น หลังคาถูกถอดไว้พิงกำแพง เบาะหนังเทียมถูกรื้อออก ไม่ต้องพูดถึงน๊อตและสกรู รวมทั้งชิ้นส่วนของเครื่องยนต์และประตูทุกบาน ก็ถูกถอดออกมาด้วยเช่นกัน

"โซซซสึเกะะะ!!" คานาเมะตะโกน , ซางาระ โซสึเกะหันกลับมา เขากำลังหิ้วเครื่องตรวจจับวัตถุระเบิด ถือมันวนรอบเบาะที่พึ่งรื้อออกมา

"อย่าเข้ามานะ จิโดริ" เขาร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ฉันยังไม่ได้ปิดพื้นที่ แค่ฉันคนเดียวตายไปไม่เป็นไร" ด้วยสีหน้าที่จริงจัง เหงื่อไหลซึมมาจากขมับ โซสึเกะหันกลับไปทำงานของเขาต่อ

"นะ...นาย นายคิดว่านายกำลังรื้อรถใครกันอยู่ หาาา!!"

"ไม่ทราบ รถคันนี้ต้องสงสัย ฉันเลยต้องตรวจไว้ก่อน"

"พะ..พูดอะไรของนายน่ะ!"

"คาร์บอมบ์" โซสึเกะบรรยาย " ถ้าติดตั้งระเบิดพลาสติคเอาไว้แล้วจุดชนวน รถยนต์แบบนี้จะกลายเป็นอาวุธทำลายล้างสูง เมื่อปี 1983 กลุ่มอิสลามมิค จีฮาด ที่ใช้ชื่อว่า "ฮีสบัลเลาะห์"ใช้รถบรรทุกขนระเบิด ทำการระเบิดพลีชีพ ณ.ฐานทัพอเมริกาในเลบานอน เธอรู้ไหมว่า มีผู้เสียชีวิตจำนวนเท่าไร?"

"จะไปรู้เร๊อะ!!"

"241 นาย! ทหารเรือผู้กล้าหาญจำนวน 241 นาย เสียชีวิตหมดภายในเวลาไม่กี่วินาที ไม่มีใครรับประกันได้ว่า จะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นอีกในโรงเรียนแห่งนี้"

"ก็ฉันนี่แหล่ะยะ จะรับประกันเอง!" ว่าแล้วเธอวิ่งตรงไปหาโซสึเกะ และซัดเขาจนลงไปนอนกองกับพื้นยางมะตอย เครื่องตรวจจับวัตถุระเบิดหลุดกระเด็น

"เจ็บนะ จิโดริ"

"นี่มันรถของอ.คากุระซากะ แล้วเมื่อกี้เธอก็กำลังตื่นเต้นที่จะได้ล้างรถคันนี้อยู่เลย แต่ว่านาย...นายจะให้เธอทำยังไงกัน หาาา!!"

"ตะ...แต่ระเบิด..."

"ไม่มีเฟ้ย! ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหล่ะ!"

จิโดริโกรธจัด เตะโซสึเกะเข้าให้อีกที

"ประกอบมันคืนเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าอาจารย์มาเห็นเข้าล่ะก็ งานเข้าแน่ๆ แค่คำขออภัยคงยังไม่พอหรอก ไม่สิ อาจารย์ยิ่งเป็นคนอ่อนไหวอยู่ด้วย เธออาจจะเป็นลมไปเลยก็ได้ "

"นี่รถของอ.คากุระซากะจริงรึ?"

"แล้วฉันจะโกหกนายไปทำไมล่ะยะ?"

"อืมมม"

โซสึเกะมองกลับไปกลับมาตามเศษชิ้นส่วนที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นรถมาก่อน

"มีปัญหาแล้ว ฉันจำตำแหน่งของมันไม่ได้"

"งั้นก็อย่ารื๊อมันออกมาตั้งแต่แรกสิเฟ้ย!"

เธอฟาดเขาเป็นครั้งที่สาม มีเสียงดังมาจากหน้าอกของโซสึเกะ

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ

เขารีบควานเข้าไปในเสื้อแจ๊คเก็ต หยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดปุ่มรับ และกระซิบตอบด้วยภาษาอังกฤษ


"นี่ Urz 7... เข้าใจแล้ว... 2 กับ 6? ...รับทราบ รับทราบ ไปยังจุดนัดพบตามถนนหมายเลข 10... ตกลง.. รับทราบ"

หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็วางหู และเริ่มเก็บเครื่องมืออย่างรวดเร็ว

"นี่ อะไรของนายน่ะ?"

"ภารกิจเร่งด่วน ฉันต้องไปแล้ว"

"อีกแล้วเหรอ? เฮ้ย เดี๋ยวก่อนดิ แล้วรถคันนี้ล่ะ?"

"ตามลำดับความสำคัญแล้ว..."

โซสึเกะก้มลงมองเศษชิ้นส่วนด้วยความลำบากใจ

"ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากจะต้องทิ้งรถคันนี้ไว้แบบนี้" เขาพูด

"ฝากบอกอาจารย์ด้วยล่ะ" ว่าแล้ว เขาก็คว้ากระเป๋าเรียน วิ่งออกไปทันที

"โซสึเกะ เฮ้ นายเพี้ยนไปแล้วรึไง แล้วสอบมิดเทอมวันพรุ่งนี้ล่ะ อ๋าา โธ่เอ๊ย ไปซะแล้ว จริงๆเลย หมอนี่"

เธอทำได้แค่มองตามโซสึเกะที่วิ่งออกไปเหมือนนักโทษหนีคดี อีก"งาน"งั้นรึ?

องค์กรแบบไหนกันนะ ที่สามารถสั่งให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรได้ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

ความคิดนี้ทำให้เธอต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

หลังจากเดินดูซากรถชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้ว เธอก็มองไปรอบๆ

(ตะ...ตอนนี้มันต้องหนีไม่ใช่เหรอ?)

ใช่แล้ว ถึงจะอยากช่วยแค่ไหนก็เถอะ แต่นี่มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะจัดการกับเรื่องนี้เลยนะ นอกจากนั้นแล้ว มันก็ยังเป็นไปไม่ได้อีกด้วย

ไว้ค่อยไปอธิบายกับอาจารย์ทีหลังแล้วกัน คานาเมะถอนใจ แล้วก็วิ่งไปจากที่นั่น

เธอกลับมาที่ห้อง และเมื่อเสียงกระดิ่งดังบอกเวลาห้าโมงเย็น เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของอาจารย์สาว ก็ได้ยินมาไกลๆ

คานาเมะฟุบหน้าลงบนโต๊ะ มืออุดหูเอาไว้

หนูขอโทษค่ะอาจารย์ เป็นความผิดของหมอนั่นนะคะ

............................
(จบ prologue)